رمان وصیت ها

از متن کتاب:
این جا فقط مجسمه ی مرده ها را می سازند، اما من هنوز زنده ام و مجسمه ام را ساخته اند. همین الانش هم سنگ شده ام. روی تقدیرنامه ای که عمه ویدالا بلند بلند خواند نوشته شده بود که این مجسمه یادبود کوچکی به پاس همکاری های بی شائبه ی من است. بالا دست هایمان وظیفه ی خواندنش را به او محول کرده بودند و لحنش با قدردانی زمین تا آسمان فاصله داشت. هر چه شکسته نفسی داشتم در وجودم یکجا جمع کردم و از او تشکر کردم، پارچه موج زنان روی زمین افتاد و من نمایان شدم. این جا توی عمارت آردوا از هلهله و هورا خبری نیست اما چند نفری محتاطانه کف زدند. سرم را به علامت احترام خم کردم. مجسمه ای است مثل باقی مجسمه ها، از خود واقعی ام بزرگتر است و مرا جوان تر و لاغرتر و خوش بر و روتر از آنچه بوده ام نشان می دهد. راست ایستاده ام با شانه هایی عقب کشیده، لب هایم با لبخندی خشک اما خیرخواهانه انحنا یافته. چشم هایم به نقطه ای در افق خیره مانده تا آرمانگرایی ام، اراده خدشه ناپذیرم به انجام وظیفه و عزم راسخم را در پیشروی با وجود تمام موانع به نمایش بگذارد. البته آن طوری که مجسمه ام لا به لای دسته ی عبوس درخت ها و بوته های حاشیه ی پیاده روی رو به روی عمارت آردوا قرار گرفته حتی تکه ای از آسمان هم برایم نمایان نیست. ما عمه ها حتی وقتی سنگ هم می شویم نباید زیاده از حد خودنمایی کنیم…