رمان پایان خوش ناتمام

گزیده ای از رمان:
«این خانم چاق همچی بربری‌ها را بغل کرده انگار به جونش بسته باشن؛ لابد طفلکی خیلی توی صف معطل شده تا نوبتش برسه. با مزه می‌شه الان یکی با موتور بیاد همه‌شو قاپ بزنه بره… از قیافه این پسره معلومه مشق شبش را ننوشته یا شعرش را حفظ نکرده، کم مونده باباجونش خِرکشان ببردش مدرسه، اگه یک دقیقه دیرتر برسه واسش غنیمته… این آقاهه عجب تیپی زده! چه‌قدر هم ژل به موها مالیده! خدا می‌دونه سر صبح کجا می‌خواهد خراب بشه!؟… این ماشین خیلی رنگش تک و باکلاسه، اگر آدم یک هفته هم از صبح تا شب بگرده محاله اتومبیل آبی فیروزه‌ای متالیک پیدا کنه؛ چه‌قدر هم به روسری اون دختره میاد؛ اگه من جای صاحب ماشین بودم، می‌بخشیدمش به «روسری آبی» تا با چارقدش سِت بشه… غش‌غش خندیدم!… اصلاً هم خنده نداره! خیلی هم جدی گفتم، خب «تا توانی دلی به دست آور» را واسه همین جور موقع‌ها ساخته‌اند دیگر، بده آدم روزش را با شاد کردن دل یک دختر جوون شروع کنه؟… بفرما این هم دو تا همکار سحرخیزم!»