آخرین یادگار نادرشاه

 ای شمشیر عزیز!… ای یادگار نادرشاه بزرگ!… سال ها بود که از این صندوق بیرون نیامده بودی… سال ها بود که خواب راحت کرده بودی… ولی حالا دیگر باید آن تیغۀ درخشان خود را مثل قرص آفتاب به مردم این شهر نشان بدهی… بلی این تیغۀ تو از خون دشمن صیقل یافته است!… هرگز زنگ نخواهد زد… هرگز درخشندگی خود را از دست نخواهد داد…