آخرین انسان

نسخه اصلی این رمان در سال ۲۰۰۳ منتشر شده و انتشارات ققنوس حق نشر فارسی آن را از شرکت او.دبیلو.تائود خریداری کرده است. چاپ اول این ترجمه در سال ۱۳۸۳ با نام اصلی «اوریکس و کریک» منتشر شده بود و «آخرین انسان» نام ترجمه فرانسوی این کتاب است.
“آخرین انسان” رمان عاشقانه ای است که در گذشته اتفاق افتاده و در آینده روایت می شود. آینده ای که جز یک نفر هیچ انسانی دیگر بر روی کره زمین باقی نمانده است که او هم وضعیت خوبی ندارد، انسانی با یک انبه در دست که تنها قوتی است که از زیستگاه زمین برایش باقی مانده… از همین روست که اولین بخش کتاب انبه نام دارد و فصل های دیگر به اسامی اسوِلتانا، خُرخُرِ گربه، سویومی، هَپی کوپا، اکستینکتاتون، پیاده روی، اوریکس، برین فریز، چکش، مستاصل، خوکنک ها، رادیو، بارو، عوام نشین گردی و آخرین انسان نام گرفته اند.
مارگارت اتوود می‌گوید: «هنگامی‌که‌ حوادث‌ اولیه‌ داستان‌ در ذهنم‌ شکل‌ گرفت‌ و مشغول‌ نگارش‌ اوریکس‌ و کریک‌ بودم‌، در واقعیت‌ این‌ حوادث‌ داشت‌ به‌ وقوع‌ می‌پیوست‌، حادثه‌ یازدهم‌ سپتامبر و پس‌ از آن‌ انتشار میکروب‌ سیاه‌زخم.»
تمامی‌ اتفاقات‌ این‌ رمان‌ خواندنی‌ در سال‌های‌ پایانی‌ قرن‌ ۲۱رخ‌ می‌دهد. اتوود با دقتی‌ مثال‌زدنی‌ گزارشی‌ از جهانی‌ می‌دهد که‌ ما در آن‌ زندگی‌ می‌کنیم‌. او آن‌قدر خواندنی و پٌرکشش این گذشته در آینده را روایت کرده که خواننده را کاملاً درگیر می‌کند تا کتابی با این حجم را یک‌نفس بخواند. بی‌جهت نیست که نام این اثر در فهرست نهایی جوایز متعددی در سال ٢٠٠٣ جای داده شد.
در قسمتی از این کتاب می خوانیم:
خورشید به بالادست آسمان می خزد و هر دم بر سوزندگی شعاع های نورش می افزاید. سرش سنگین است. جانوری پیچکی شکل و کلفت می خزد و دور می شود و درست هنگامی که پای اسنومن کنار او پایین می آید، تکانی به زبانش می دهد. باید بیشتر مراقب باشد. این مارها سمی اند؟ آیا آن دُم بلندی که نزدیک بود پایش را روی آن بگذارد، در قسمت جلوی بدن پوشیده از خزی نازک نبود؟ درست ندیده بودش. امیدوار است چیزی ازشان باقی نمانده باشد. ادعا کرده بودند که تمام مَرموش ها نابود شده اند، اما برای ازدیاد نسل فقط به یک جفت نر و ماده نیاز بود؛ یک جفت، آدم و حوای مرموش ها و یک آدم عجیب و غریب با دلی پر از بغض و کینه، که آن ها را در طبیعت رها کند تا زاد و ولد کنند، و از این تصور که آن ها در دل لوله های فاضلاب وول بزنند لذت ببرد. موش هایی با دُم های بلند و سبز و فلس دار و دندان های نیشی چون مارهای زنگی. تصمیم می گیرد در این مورد فکر نکند.
در عوض شروع می کند زیر لب زمزمه کردن تا سر حال بیاید. آن آواز چه بود؟ «سرزمین عجایب زمستانی.» مدت ها بعد از آخرین برفی که بارید، این آواز را هر کریسمس گروهی در بازارچه ها می خواندند. آهنگی در مورد کلک زدن به یک آدم برفی، قبل از آن که آب شود…