انقراض ششم(تاریخ غیر طبیعی)

انقراض ششم(تاریخ غیر طبیعی)

تا کنون پنج انقراض رخ داده است و با این انقراض ها تنوع حیات روی کره زمین ناگهان و به نحوی شگفت انگیز کاهش پیدا کرده است. اینک دانشمندان انقراض ششم را زیر نظر دارند که پیش بینی می شود ویرانگرترین آنها از زمان برخورد شهاب سنگی باشد که نسل دایناسورها را از روی کره زمین زدود. اما اینبار آن که باعث ایجاد تغییر ناگهانی است ماییم. الیزابت کولبرت، نویسنده نیویورکر، با نثری صمیمی، سرگرم کننده و با اطلاعاتی عمیق به ما می گوید که بشر چرا و چگونه حیات روی کره را چنان تغییر داده است که قبل از او هیچ گونه ی دیگری موفق به این کار نشده بود…
کولبرت نشان می دهد که انقراض ششم احتمالا پایدارترین میراث بشر خواهد بود و با لحنی گیرا از ما می خواهد دوباره به این سوال اساسی فکر کنیم که انسان بودن چه معنایی دارد!؟
گزیده ای از کتاب:
آنطور که می گویند اوایل داستان خیلی مشخص نیست. شاید این داستان دویست هزار سال قبل با ظهور گونه ای جدید شروع شد. این گونه در آن زمان هنوز نامی نداشت-هیچ نامی- اما استعداد آن را داشت که روی بقیه نام بگذارد. این گونه مانند هر گونه نو پایی در معرض خطر قرار داشت. تعدادش اندک و قلمروش محدود به باریکه ای در شرق آفریقا بود. جمعیت آن به کندی افزایش می یافت و به احتمال زیاد تعداد آن – به ادعای برخی تقریبا به نحوی مهلک- به چند هزار جفت محدود بود.
اعضای این گونه نه چابک بودند، نه قوی و نه بارور. اما خلاقیت غریبی داشتند. آنها کم کم به مناطقی با آب و هوا، شکارچیان و شکارهای متفاوت پا گذاشتند. به نظر نمی رسد هیچ یک از قید و بندهای رفتاری یا جغرافیایی معمول مانعی در برابر آنها پدید آورده باشد. آنها از رودها، فلات ها و رشته کوه ها گذشتند. در نواحی ساحلی صدفداران را جمع می کردند و در مناطق غیر ساحلی به شکار پستانداران می پرداختند. هر جا که ساکن می شدند با محیط سازگاری می یافتند و دست به نوآوری می زدند. وقتی به اروپا رسیدند با موجوداتی مواجه شدند که بسیار شبیه خود آنها بودند اما کوتاه تر و احتمالا پر زورتر، موجوداتی که از مدت ها قبل در این قاره زندگی می کردند با آنها آمیزش کردند و بعد به روشی یا روش هایی آنها را نابود کردند. پایان این برخورد عبرت آموز است…