بی زمستان (سفرنامه و عکس های تاجیکستان،آذربایجان و گرجستان)

از متن مقدمه:
تصور خیلی ها از سفر، رفتن به جایی بسیار دور است، در حالی که گاهی وقت ها همین نزدیکی ها هم اتفاق های خوبی می افتد. وقتی خود «سفر» در ذهن اصالت پیدا کند حتی یک جا به جایی یک روزه هم می تواند حال آدم را بهتر کند. از این رو علاقه مندان سفرهای فرا مرزی گاهی می توانند در همین دور و اطراف هم تجربه های هیجان انگیزی را از سر بگذرانند؛ در سرزمین هایی که از نظر جغرافیایی فاصله چندانی با ما ندارند، گرفتن ویزایشان چندان سخت نیست و هزینه های کمتری به مسافرها تحمیل می کنند. کتاب پیش رو قرار بود تجربه به چهار کشور نزدیک در چهار فصل مختلف سال باشد. تاجیکستان را در نوروز و بهار تجربه کردم، آذربایجان را در تابستان و گرجستان را در پاییز. با خودم قرار داشتم در زمستان به یک کشور سردسیر در همین اطراف بروم تا تجربه ای چهارگانه را که نخ تسبیحشان فصل هاست در قالب یک کتاب منتشر کنم اما روزهای زمستان یک به یک گذشتند و گرفتاری های متعدد و مشغله های کاری سفر را عقب انداخت. مهمترین خطراین بود که اگر زمستان تمام می شد کتابی که بخش عمده ی آن نوشته شده بود باید دست کم تا یک سال دیگر منتظر می ماند. درست در همان روزهایی که نگران این مسئله بودم، دوستم لیلی رشیدی مرا به نمایشی دعوت کرد که در آن بازی داشت. یک عصر سرد زمستانی به تماشای تئاترش رفتم. قصه ی نمایش مربوط به رابطه ی یک خانم مدیر دبستان بود که شوهرش را به عنوان یک نقاش به مدرسه می آورد تا دیوارهای مدرسه را نقاشی کند. اختلاف های این دو دستمایه ی اصلی این نمایش بود و همه چیز به تابستان و تعطیلات آن حواله داده می شد. تابستانی که در نمایش هیچ وقت به آن نمی رسیدیم. اسم نمایش «بی تابستان» بود، درست وقت برگشت، زمانی که پشت چراغ قرمز برف پاک کن را زدم تا دانه های باران را از روی شیشه ی ماشین پاک کنم با خود گفتم چرا کتاب من «بی زمستان» نباشد؟