تاریخ فلسفه ی غرب (4) – عقل گرایان

درباره ی کتاب:
قرن هفدهم شاهد تغییر نظری بنیادی در شیوه های اندیشیدن ما درباره خودمان و جهان بود. نظر اطمینان‌بخش قرون وسطی درباره جهانی زمین-مرکز که به صراحت به سود بشر طرح شده بود پیوسته در حال فرسودن بود، ولی همین هنگام خوش‌بینی تازه‌ای درباره امکان پرورش تبیینی روشن و جامع در خصوص چگونگی کار جهان سر برآورد. این خوش‌بینی با عزمی برای رسوخ به طبیعت ذهن انسان و نسبت آن با جهان مادی نیز همراه بود.
جان کاتینگهام با توجه به همین زمینه فکری، کوشش های سه فیلسوف بزرگ عقل گرا – دکارت،اسپینوزا،لایب نیتس- را پی می گیرد که به دست و پنجه نرم کردن با نقش تازه انسان در طبیعت و فراهم کردن فهمی یکدست از واقعیت به طرح نظام های نوین فلسفه پرداختند. او نخست در صدد نشان دادن این امر است که اندیشه های آنان تا چه اندازه از نزدیک به یکدیگر مربوط اند، و سپس تحلیل شیوه های دست و پنجه نرم کردن آنان با مباحث مناقشه انگیزی همچون نسبت میان ذهن و بدن و طبیعت جوهر و نحوه ی رسیدن به آزادی و زندگی پربار انسانی می پردازد. او به شیوه ای سخت انتقادی اندیشه های آنان را می سنجد و در انجام دادن این کار، توانایی آنان را در پرداختن به مباحث بزرگ فلسفی ای آشکار می کند که امروز هنوز بسیار زنده اند.