داستان اِیسُف

نوشته ی پشت جلد:
مادر گفت: «مردان ایل ما، هیچ‌گاه به سمت سیاهی و سیاه‌کاری و کارهای بد نمی‌‏روند. سیاهی‏‌ها و بدی‌‏ها را خاک می‏‌کنند، برای همین نقش خطوط سیاه چوقا رو به پایین است. مردان ایل ما همیشه دنبال روشنایی و نور حرکت می‏‌کنند، برای همین نقش خطوط سفید چوقا رو به بالاست، رو به خداست، این نقش‏‌ها از نقوش مکان‏‌های مقدس چند هزارساله گرفته شده است.» ماه‏‌خانم پشت و روی چوقای کاکا را به قدم‏ خیر نشان داد و ادامه داد: «دقت کن چوقا باید به گونه‏‌ای بافته شود که پشت و رو نداشته باشد از هر طرف امکان پوشیدن داشته باشد برای این‏که مردان ایل ما، نباید پشت و رو داشته باشند. باید صاف و یک‌دست و یک‌رو باشند، دو رویی در ایل ما جایی ندارد.» بافت چوقا برای قدم‏ خیر لذت‌بخش شده بود دلش می‏‌خواست هر چه زودتر خودش شروع به بافت چوقا کند. دلش می‏‌خواست برای همسر آینده‏‌اش بهترین چوقا را ببافد. به فکر فرو رفت. مراد همسر خود را تصور می‏‌کرد که چوقای دستبافت او را پوشیده است. در ذهن، مراد را برانداز کرد و نگاهی خیالی به رنگ‏‌های چوقایی کرد که در قامت او جا گرفته بود. لبخندی رضایت‌بخش بر لبانش نقش بست و با تبسم روی خود را از ماه‏‌خانم برگرداند.