داستان جوکس

نوشته ی پشت جلد:
انگشت هایت را به هم قلاب کرده ای. نگاهت بین لاکی شش متری و آفتاب کمرنگ عصر می رود و برمی گردد. می خواهی بلند شوی و نمی توانی. مدام فکر می کنی و نمی شود. مدام فکر می کنی تکه ای ازت جدا می شود، به اتفاق های قبل… یا… شانه بالا می اندازی. نمی دانی و می دانی که قرار نیست. آدمی که قرارش نباشد کجا گیر کرده است؟ نگاهت بین آفتاب کمرنگ عصر و دیوارهای سایه گرفته می‌رود و برمی‌گردد. مُدام فکر می‌کنی در دلت هزاران آدم غمگین رخت می‌شویند. گریه می‌کنند. می‌دانی و نمی‌دانی که نور آدم را بلاتکلیف می‌کند یا تنهایی آینه روبه‌رویت است؟ دست به صورتت می‌کشی. کلافه نفست را بیرون می‌دهی. مُدام فکر می‌کنی و نمی‌کنی که می‌دانی و نمی‌دانی. خسته ای. گلو بریده ای. خیره ای. ناامیدی. و این… «جوکس» زده ای!