داستان نامه های به مقصد نرسیده

گزیده ای از داستان:
خلاصه مامان گفته است که باید پول هایمان را جمع کنیم و زودتر از این شهر به یک شهر بزرگتر و شلوغ تر مثل تهران برویم. من به او گفتم: «اما تهران که دریا ندارد.» بعد او گفت که به جایش آنجا راحت تر زندگی می کنیم چون هم من راحت تر می توانم درس بخوانم و هم مامان راحت تر می تواند کار کند و پول در بیاورد. البته مامان گفته است که نباید این ها را به کسی بگوییم.
راستی بابا شما نباید هیچ وقت غصه بخورید. چون من همیشه با خیالم پیش شما هستم. این راه را مصطفا یادم داده است. خودش اینجوری همیشه کنار آبجی مریمش است و هیچ وقت دلش برای او تنگ نمی شود. آخر من زیاد دلم برای شما تنگ می شود، چون تا قبل از اینکه مصطفا این راه را یادم بدهد؛ من هیچ وقت پیش شما نبوده ام…