داستان پاجوش

نوشته ی پشت جلد:
عبدل، مثل پاجوشی له شده زیر درختی کهن که طعمه ی سیلابی توفنده شده باشد، بی اراده از این کوچ به کوچه ی دیگر می رفت. سرما را حس نمی کرد. تازیانه ی برف، صورتش را زخم نمی انداخت. قلبی نداشت که زخم سرما را حس کند. تکه ای سنگ، میان سینه اش، زیر بیداد کولاک قرار گرفته بود. گیج و منگ و بی حال بود. در ذهنش تنها آرزوی کوری، با پرتوی بی رمق می سوخت و او را به سوی کرسی، به سوی خانه ی پدری می کشاند که پاهایش را زیر کرسی، دراز کند و به خوابی سنگین و طولانی فرو برود.