داستان گفتا که خراب اولی

درباره ی کتاب:
در بین آثار دوراس «گفتا که خراب اولی» عجیب ترین است. به مراسمی می ماند که ما از رسم و اصول آن بی اطلاعیم اما مراتبش را با مسحوری دنبال می کنیم. درون مایه ی کتاب، همان طور که از عنوان آن مستفاد می شود، خرابی است و این خرابی یکسره تحمیلی است، با این توضیح که خرابی در اینجا بری از خشونت و خصم و شورش است و بیشتر قرین تحلیل است و تراش و صیقل خوردن و تعالی یافتن. پیش از این هم در آثار دوراس به طور قطع شاهد نمونه های متعددی بوده ایم که همین جوهره ی گفتا که خراب اولی را در خود داشته اند. مثلا سایه روشن هایی از موضوع کتاب حاضر را، با اندکی تغییر و تعدیل در عبارات و تصاویر، بعضا در مُدراتوکانتابیله و شیدایی لُل. و . اشتاین می توان مشاهده کرد، منتها در گفتا که خراب اولی با دنیایی از جنون یا بی نظمی روحی گمراه کننده سر و کار داریم: هر حرکتی به صورت مجزا و مجرد دارای منظری منطقی است، حال آنکه در ترتیبی سلسله ای و پیوسته، حالتی از ذهن به هم ریخته برای مان تداعی می شود.