رمان ایام بی شوهری

نوشته ی پشت جلد:
محبوبه از نگاه به دورها دست برنمی دارد. می گویم:«شوهر من باید یه کمی روشنفکر باشه یه کمی خل… یه کمی هم قاتل.» مرجان می گوید:«قاتلش دیگه واسه چی؟» «یعنی لای پنبه بزرگ نشده باشه.» شیرین می گوید:«این هم که شد دانیال.» و من یک لحظه فکر می کنم:«دانیال؟!»
اما رویاها رویا هستند و زندگی انگار چیز دیگری است؛ رعب آور، تلخ، شیرین و انگار هر چه به جز رویا. بهره از قالبی نو که صمیمیت و ریاستیزی را ناگزیر با خود دارد، از «ایام بی شوهری» رمانی متفاوت و تامل برانگیز پدید آورده است.