رمان به من نگاه کن

نوشته ی پشت جلد:
شب جا پهن کردیم روی پشت بوم. خوب یادمه. تابستون بود. پسرا زود خوابیدن. من اما خوابم نمی برد. مادرم خزید زیر لحاف و پشتشو کرد به آقاجون. آقاجون داشت گریه می کرد. من دیدم. یه قطره از گوشه ی چشمش چکید. یه باره گفت:«مسروره اون دختره رو یادته، اون که شعر می گفت؟» مادرم جلدی روشو گردوند سمت آقاجونم. آقاجون گفت:«یادته مسروره، شعراشو خودم فرستادم تهران که تو مجله چاپ کنن؟» مادرم نمی خواست لو بده که یادشه. که مثلا خیلی هم چیز مهمی نبوده. خدا بیامرز تا روز آخری که تو اون محل بودیم ترس از دخترای ترگل ورگل اون دبیرستان تو دلش بود. آقاجونم باز اشکش چکید. گفت:«کشتنش. آخرش نفسش بند اومد.» آقاجونمو هیچوقت اونجوری ندیده بودم. صب فرداش کل رضاییه می دونستن اون تازه عروس شاعر مسلکو شوهرش کشته. اونم سر دو خط نامه که یه بابایی از تهران براش فرستاده بود و تمجیدشو کرده بود…