رمان بیمار خاموش

درباره ی کتاب:
آلیسیا برنسون نقاش هنرمندی است که بعد از هفت سال زندگی عاشقانه ی مشترک، شوهرش را به قتل می رساند و بعد در سکوت مطلق فرو می رود، سکوتی که راز بزرگی را در خود پنهان کرده است. این راز چیست؟
گزیده ای از داستان:
نمی دانم چرا این را می نویسم.
حقیقت ندارد. شاید می دانم و نمی خواهم به آن اعتراف کنم. حتی نمی دانم آن را چه باید بنامم – این چیزی که می نویسم شاید اگر آن را دفتر خاطرات بخوانم کمی متظاهرانه به نظر برسد. انگار چیزی برای گفتن دارم. آن فرانک دفتر خاطرات داشت، اما نه کسی مثل من. و اگر آن را «وقایع روزانه» بنامم، زیادی علمی به نظر خواهد رسید و من هر روز باید گزارشی بنویسم که نمی خواهم – چون اگر یک وظیفه ی روزانه باشد دیگر نخواهم نوشت. شاید هم آن را هیچ چیز نخوانم، چیزی بی نام که گه گاه در آن چیزی می نویسم. وقتی شما چیزی را نامگذاری می کنید دیگر نمی توانید دلیل اهمیت آن را ببینید. شما فقط روی کلمه تمرکز می کنید، که تنها کوچک ترین قسمت آن است، واقعا نوک یک کوه یخ. هرگز با کلمات راحت نبوده ام – من همیشه به تصاویر فکر می کنم – خودم را با تصاویر ابراز می کنم. بنابراین اگر به خاطر گابریل نبود هرگز شروع به نوشتن نمی کردم.