رمان تخم شر

گزیده ای از رمان:

سهراب از همان لحظه که لیلا پشت تلفن گفت باید چیزهایی به او بگوید و اگر نگوید راحت جان نمی دهد داشت جان می داد. در تمام این شانزده ساعتی که توی راه بود نه لقمه ای به دهان گذاشته بود نه قطره ای آب نوشیده بود. حال خودش را نمی فهمید، پاهایش روی زمین نبودند، به یکباره همه ی آنچه بود فرو ریخته بود. نمی دانست کیست. انگار خودش را در ازدحام بی شمار آدم، بی شمار سرگذشت، گم کرده بود. هر لحظه آدمی در درونش قامت راست می کرد و می گفت من سهراب سالارم، بچه یتیمی که بیوه ها بزرگش کرده اند. به آنی کس دیگری فریاد می زد من سهراب سالارم، حرام زاده ای که در یک شب سیاه زمستانی کسی پشت در خانه باغ پیرمرد امنیه رهایش کرده، به این امید که پیرمرد بی ولد و وارث او را به فرزندی قبول کند. از گوشه ای کسی به نجوا می گفت من سهراب سالارم، طفل بی کسی که امنیه ی پیر از پرورشگاه آورده و خاله و خواهرزاده بزرگش کرده اند به این امید که عصای پیری شان باشد. طفلی با گریه می گفت من سهراب سالارم، مرا بیوه ها و پیرمرد امنیه از لولی ها خریده اند، وقتی پشت دروازه های شهر اتراق کرده بوده اند تا داس و انبر اهالی را بسازند و بعد رو به شرق یا غرب به راه خود ادامه داده اند… غوغایی در سرش بود و بی شمار سوال…