رمان خون خواهی

نوشته ی پشت جلد:
با این دختر همه ی ضجه های عمه عذرا را از یاد می برد. خانه شان را که شده بود جهنم. اتوبوس های آزادگان را که هر کدامشان که از مرز رد می شدند مادر می افتاد به صرافت تهیه و تدارک که این بار محمد همراهشان است و از محمد هیچ خبری نمی شد. حنیف را فراموش می کرد که او با دست های خودش قرآن را گرفه بود بالای سر بنده ی تواب خداوند که برود با همخون های پدری اش بجنگد که از عاق عمه برهد. احمد مطمئن بود با این دختر جنگ را فراموش می کند. هم جنگ و هم سایه ی سیاهش را. آن شب تا صبح نخوابید. لرزید و تب کرد وخیال کرد به آن احساس مسئولیت خدشه ناپذیر نسبت به بتی خیانت کرده. این همه سال به هیچ دختری نگاه نکرده بود حتی به آن یک نظر حلال. زیر بار خواهش و التماس مادر و خواهرها برای دسته گل به دست راهی خانه ی مردم شدن نرفته بود. منتظر بود تکلیف بتی روشن شود. بتی اگر مال محمد نمی شد، به کسی جز او نمی رسید. نمی توانست بتی را به امان خدا رها کند…