رمان شروع یک زن

گزیده ای از رمان:
«وقتی به میدان هفت تیر رسیدم خبری از گردهمایی و تجمع نبود. اغتشاش بود. یک دنیا زن و مرد هراسان که از دست پلیس ها فرار می کردند. ساعت حدود پنج بعد از ظهر بود. راه های ورود به میدان بسته بود اما می خواستم هر طور شده از سد پلیس ها بگذرم و داخل میدان شوم و آن همه مرد و زن را ببینم، فعالان زن را ببینم، زیبا و پروین و پریسا و لیلا را ببینم. ببینم چطور صدای برابری خواهیشان را بلند می کنند. چطور شعار می دهند:«ما انسانیم اما حقوقی نداریم.» منی که از سایه ی پلیس در هر کجای دنیا که باشد می ترسم. به خودم گیر داده بودم که باید بروی توی میدان از میان پیرمرد و پیرزنی که هی از هم می پرسیدند این جا چه خبر است گذشتم. از کنار دو پلیسی که داشتند دختری را روی زمین می کشیدند و به سمت ماشین پلیس می بردند گذشتم. و وارد میدان شدم. انگار نامرئی شده بودم و هیچ پلیسی مرا نمی دید و همین شجاعتم را بیشتر می کرد و تشویق می شدم جلوتر بروم، پسر جوانی با سر و صورت خونی از کنارم گذشت و دست خونی اش را تکان داد و خون از لای انگشت هایش شره کرد و دو قطره خون روی مانتوی طوسی ام افتاد…»