رمان پری فراموشی

گزیده ای از رمان:
به نفس نفس که افتادم رسیدیم. ولو شدم روی تخت چوبی. دکتر هم گوشه ای نشست. از لای شاخ و برگ درخت ها، نور سفید روی سر و صورت دکتر شکل های عجیبی ساخته بود که با وزش باد حرکت می کردند. روی دست خودم هم که تکیه گاه تنم شده بود، پر بود از لکه های سفید متحرک. یاد بازی جستن هفت شباهت بین دو تصویر متفاوت افتادم. دنبال لکه های هم شکل توی صورت دکتر و روی دستم می گشتم. دو تا پیدا کرده بودم. باید هفت تا می شد. در سکوت نگاهم می کرد. منتظر بود دری باز شود، و جایگاه مطمئنی بیابد تا دوباره اعتماد به نفسش را که کمی، فقط کمی خدشه دار شده بود، باز یابد. پرسیدم:«چرا به بازی های من تن می دهید؟» «این بار چاره ای ندارم. باید منتظر بمانم تا ببینم چی توی کله ات است. من هیچ موضع خاصی در برابر تصمیم هایت ندارم. حتی اگر بخواهی مادر شوی، یعنی اگر واقعا بخواهی، که باور کردنش سخت است، نمی توانم جلویت را بگیرم، اما دلم می خواهد بدانی چه می کنی و از عواقب هر تصمیمی که می گیری با خبر باشی. کمکت…»