رمان پُرتره ملینا

گزیده ای از داستان:
ملوشای من… یک جادوگر بود، یک جادوگر با چشم های آبی!… آخر شب بود، زمستان بیست، یکی از شب های سرد برفی! یکدفعه پشت اون شیشه پیداش شد. توی کافه کسی نبود. داشتم صندلی ها رو می گذاشتم روی میزها تا زمین رو دستمال بکشم. زمین کوچه سفید سفید شده و برف دو وجب نشسته بود! ملوشا ایستاده بود اون جا، پشت همون شیشه، داشت می لرزید. روسری و پالتوی تنش پر برف بودند. رفتم بیرون. می ترسید. پرسیدم:«خارجی هستی؟» نگاهم کرد؛ بی پناه! دستش رو گرفتم، آوردمش توی کافه، و بردمش همون جایی که قاب ها رو چیدی. ستون بود. نشوندمش روی صندلی کنار بخاری. رنگش پریده بود. طوری لاغر بود انگار چند تیکه چوب خشک کرده باشند توی یک پالتوی کهنه! یک لیوان ودکا گذاشتم جلوش. یک بشقاب هم سوپ سیب زمینی. چقدر گرسنه بود! می خورد و نگاهم می کرد با چشم های قشنگش. ژوزف به گریه افتاد..