رمان چنان ناکام که خالی از آرزو

رمان چنان ناکام که خالی از آرزو
پتر هاندکه نویسنده ای است با مواضعی نامتعارف که سخنان و رفتارهایش همیشه بحث برانگیز بوده و همین سخنان و رفتارها بررسی آثار او را به داوری درباره ی شخصیت و کنش هایش پیوند زده است. او برعکس نویسندگانی که سال ها پس از تجربه ی فقدان درباره ی آن می نویسند، نوشتن این رمان را هفت هفته پس از فقدان مادرش آغاز کرد…
پیش از آنکه «زبان ش بند بیاید» و دیگر نتواند از او بنویسد. چنان ناکام که خالی از آرزو نه قضاوتی است، نه یادبودی برای مادری، نه تصویری به کمال که نویسنده و خواننده بتوانند پس از به پایان رساندنش نفس راحتی بکشند، بلکه وصف زخمی است باز و هولناک…
هاندکه خواستار برچیدن جایزهٔ نوبل شده بود اما طرفه آنکه بعدها جایزهٔ نوبل به او تعلق گرفت. کسانی هاندکه را امتداد کافکا و روبرت موزیل دانسته‌اند و کسانی نیز او را با هاینریش بل مقایسه کرده‌اند. به هر تعبیر، این رمان را یکی از مهم‌ترین آثاری دانسته‌اند که در زمانهٔ ما به زبان آلمانی نوشته شده است.