مائده های زمینی و مائده های تازه

معرفی کتاب مائده های زمینی و مائده های تازه اثر آندره ژید
رمان مائده های زمینی و مائده های تازه، رمانی است که قالب های مختلفی به خود گرفته است: نظم، نثر شعرگونه، سفرنامه، شرح حال و گفت وگو. اگرچه در این رمان، المان های داستان پردازی و خودزندگی نامه بسیار واضح و آشکار به چشم می خورد، اما رمان مائده های زمینی و مائده های تازه بیشتر به عنوان اثری فلسفی در نظر گرفته می شود. این عنوان شامل دو بخش است که با فاصله ی زمانی چهل ساله نسبت به هم نوشته شده اند. بخش اول زمانی نوشته شد که آندره ژید در حال بهبودی از یک بیماری کشنده بود. نویسنده از طریق نظمی فاخر و در قالب سفرنامه، داستان بازدیدش از جنوب ایتالیا، مزرعه ای در نورماندی و مکان های مختلفی در آفریقای شمالی را بازگو می کند. جان مایه ی اصلی این بخش، زندگی در لحظه ی حال و در آغوش کشیدن احساسات و تجارب تلخ و شیرین زندگی است. بخش دوم که در دهه ی ششم زندگی نویسنده به نگارش درآمد، تأیید و تأکیدی بر فلسفه ی دوران جوانی ژید و تفسیری جامع از مفاهیم مذهبی و سیاسی این فلسفه است. ژید در رمان مائده های زمینی و مائده های تازه بیان می کند که بزرگ ترین افسوس های ما، امور انجام شده نیستند، بلکه کارهایی هستند که آن ها را انجام نداده ایم: فرصت ها و تجارب از دست رفته و لذت هایی که از خودمان دریغ کرده ایم.

قسمت هایی از کتاب مائده های زمینی و مائده های تازه
ناتانائیل! ای کاش عظمت در نگاه تو باشد، نه در آنچه بدان می نگری.
کاش هیچ انتظاری در وجودت حتی رنگ هوس هم به خود نگیرد بلکه تنها آمادگی برای پذیرش باشد. منتظر هر آنچه به سویت می آید، باش و جز آنچه به سویت می آید، آرزو مکن.
از اعتقاد دست بدار و بیاموز. آن که می کوشد تا حرف خود را به زور بقبولاند، حجت موجهی ندارد. مگذار بدین گونه گمراهت کنند. مگذار چیزی را به زور به تو بقبولانند.