مجموعه اشعار سیاوش کسرایی

در بزم تو ای امید بس چنگ زدیم

صد راه ترانه با دل تنگ زدیم

از زلف تو آخر گرهی باز نشد

پس جام دل خون شده بر سنگ زدیم

یک روز دلم بستر توفان‌ها بود

گهواره‌ی مهرپرور جان‌ها بود

امروز کویری است عطشناک افسوس

آن دل که طربخانه‌ی باران‌ها بود

از کوه بر آمدیم و با رود شدیم

در گیر به آن چه جان بفرسود شدیم

ما چشمه‌ی جوشنده‌ی پاکی بودیم

در راه دریغا که گل آلود شدیم

گفتند که غم دولت جاوید گرفت

گفتند که یاس جای امید گرفت

گفتیم چراغ باده روشن بادا

تاریکی اگر خانه‌ی خورشید گرفت

دیدم که چکید خوشه پروینم

پر ریخت نهالکم گل سیمینم

بیدار شدم شمع تکاپو می‌کرد

شب بود و تو رفته بودی از بالینم

سر برده به سینه کوه و ماتم دارد

با دره بسی حکایت غم دارد

ای باد چه رفته در شب پیش که سنگ

در چشم کبود خویش شبنم دارد؟