مجموعه داستانی گل بادلرزان

درباره ی کتاب:
تپه ی پوشیده از گیاه و سرسبزی که آنجا بود کاملا به رنگ مردمک سبز چشمان کودکی در آمده بود. مراتع و کشتزارهای گندم «کوایوایی» زیر نور خورشید می درخشید. باد از سمت جنوب وزیدن آغاز کرده بود. آن دو بوته ی گل بادلرزانی که در بهار دیده بودم، حالا دیگر تبدیل به بوته های بزرگی شده بودند. حالا دیگر گل هایشان تغییر شکل داده و به صورت منگوله های نقره ای رنگ با قاصدک های پرزبلند در آمده بودند. برگ های به رنگ قلع درختان صنوبر در بیشه زار، چرخ زنان در همه جا پراکنده می شدند و علف های روییده در دامنه ی کوه همچون طلای سبز رنگی می درخشیدند. منگوله های پرزدار آن دو بوته ی گل بادلرزان، آرام در باد تکان می خوردند و هر لحظه ممکن بود از بوته جدا شوند و در هوا به پرواز در آیند.