من بامدادم سرانجام

محبوبیت رشک‌انگیزش به‌تنهایی نه مرهون شعرش بود، نه روزنامه‌نگاری‌اش، نه ترجمه‌هایش، نه کار   بزرگش در   کتاب کوچه و   نه جایگاهش در   مقام پرچم‌دار روشنفکریِ معترض ایران؛ او   آمیزه‌ای از   همهٔ این‌ها و   چیزی بیشتر   بود. سیمای باشکوه و   منحصربه‌فردش نیز   در   این محبوبیت مؤثر   افتاد، همچنان‌که صدای پرطنین و   سیگارسوخته‌اش جماعتی انبوه را شیفتهٔ خود کرد؛ حتی رگبار   بی‌امان توهین و   اتهام از   طرف رقیبان و   مخالفانش پرّ کاهی از   ابهت او   کم نکرد و   از   قضا به محبوبیت افسانه‌ای‌اش افزود.

او   همواره یک جست‌وجوگر   و   آزمونگر   باقی ماند. پاسداشت کرامت و ارزش‌های انسانی، هرگز   خسته نشدن و   به قله‌های فتح‌شده بسنده نکردن شاید بزرگ‌ترین آموزه و میراث او باشد.