کتاب آنگه که خودم را یافتم

کتاب آنگه که خودم را یافتم:
اروین یالوم، قصه گوی روایت های روان درمانی، کسی که زندگی خود را صرف پژوهش در روان انسان ها و کمک به «پرمعنا زیستن» انسان ها کرده است، این بار در میانه ی هشتاد وشش سالگی زاویه ی نگاه درمان گرانه اش را به سمت خود چرخانده و به بررسی ارتباطاتی پرداخته که در شکل دادن به «خود» درونی اش نقش داشته اند.درباره ی کتاب آنگه که خودم را یافتم:
اروین یالوم، قصه گوی روایت های روان درمانی، کسی که زندگی خود را صرف پژوهش در روان انسان ها و کمک به «پرمعنا زیستن» انسان ها کرده است، این بار در میانه ی هشتاد وشش سالگی زاویه ی نگاه درمان گرانه اش را به سمت خود چرخانده و به بررسی ارتباطاتی پرداخته که در شکل دادن به «خود» درونی اش نقش داشته اند.

او با به تصویر کشیدن آسیب پذیرترین بخش های درونی خود از زندگی شخصی اش پرده برداری می کند و در نهایت نه تنها قصد دارد آنچه را سال ها برای «پر معنا زیستن» به دیگران تجویز کرده است به کار گیرد، بلکه خود با پایان اجتناب ناپذیر هستی کنار بیاید.

یالوم، که یهودی زاده ای مهاجر است، در این کتاب از مبارزات و سختی های زندگی اش می گوید. او در محله ای فقیرنشین، مملو از سوسک و موش و جرایم، در واشنگتن دی سی بزرگ می شود و برای فرو ریختن حصار فقر و فلاکت به پزشکی روی می آورد. با موانع فرهنگی و نژادی حاکم بر مدرسه ی پزشکی استنفورد در دهه ی 60 میلادی مبارزه می کند و برای درک و فهم بهتر روان آدمی به پژوهش روی می آورد. او تک تک اقدامات انقلابی خود در زمینه ی روان درمانی اگزیستانسیال را برمی شمارد و منشاء روش هایی را که حاصل قرن ها حکمت و خرد متفکرانی بزرگ اند بازگو می کند. او از ایده های الهام بخش آثار اصلی خود از جمله دژخیم عشق، وقتی نیچه گریست و انسان موجودی یک روزه هم می نویسد.

آثار یالوم، با تلفیق روانشناسی و فلسفه، بینشی نو در باب شرایط انسانی ارائه می دهند.