کتاب انقلاب در میراث فرهنگی (تناقض های میان عمل و نظر مدیران سازمان میراث فرهنگی)

درباره ی کتاب:
انقلاب در میراث فرهنگی به روند پر نشیب و فراز سازمان میراث فرهنگی در فرایند شکل گیری مدرنیته ی ایرانی می پردازد. برای آن که بدانیم هویت ایرانی در دنیای مدرن چگونه ساخته شد، باید مواد و مصالح نخستین آن را بشناسیم. یکی از مهمترین عناصر هویت ملی، رویکردی است که با آن تاریخ خود را بازخوانی می کنیم. این پژوهش به این پرسش پاسخ می دهد که از زمانی که تمنای مدرن شدن در ایران اوج گرفت، چه ایده هایی درباره ی میراث تاریخی مان مطرح شد؛ این ایده ها چطور تبدیل به برنامه های عملی شدند و شهرهای ما را تغییر شکل دادند؟ در این شهرها چه چیز میراث تلقی شد و با آن چه کردند؟
برای پاسخ به این پرسش ها فرایند مدرنیزاسیون در ایران را مروری اجمالی می کنیم و سپس با تمرکز بر چهار دهه ی پس از انقلاب 1357، درباره ی ایده ها و برنامه های متولیان میراث فرهنگی بحث می کنیم. با تمرکز بر دوره ی 1357 تا 1392 (یعنی از شکل گیری تا اتمام دوره ی سازمان میراث فرهنگی) پژوهش بر این مدار اصلی شکل می گیرد که تناقضات در عرصه ی میراث فرهنگی ناشی از مبانی نظری است یا مدیریت اجرایی.
در واقع مولفان این کتاب فقط به بررسی توصیفی – تاریخی نپرداخته اند بلکه در کنار پرسش نقادانه از کنشگران تاریخی، با بررسی جزء به جزء فرایند شکل گیری سازمان میراث فرهنگی، تلاش کرده اند نگاه کلی خود به سرگذشت این سرزمین را از دست ندهند. هدف آن بوده که در تاریخ میراث فرهنگی، تاریخ ایران مدرن مشاهده شود و شکل گیری یک سازمان و نحوه ی عملکرد آن و نیروهای دورنش در تاریخ ایران مدرن فهم شود. این شیوه از پژوهش تاریخی که با کلامی روایی همراه شده، بر آن است تا با نزدیک شدن به حوزه ی مشخصی از تاریخ سرزمینی، مسیر تکوین آن را ترسیم کند و تناقض ها و هماهنگی درونی آن را نشان دهد. از مسیر آشکارسازی این ظرفیت ها، امکانات و محدودیت های موجود در صحنه های تاریخی نمایان می شوند و برای مخاطبان معلوم خواهد شد که تاریخ نه یک مسیر یگانه ی محتوم بلکه بستری از ظرفیت ها برای اراده های موجود در موقعیت است.