کتاب به قول مردم گفتنی چند و چونی خندستانی

کتاب به قول مردم گفتنی چند و چونی خندستانی

ادبیات مردمی بخش مهمی از فرهنگ شفاهی هر ملتی است که حامل آرزوها، انتقادها و رابطه های تلخ و شیرین و شور افراد یک جامعه است.

ادبیات شفاهی شامل قصه ها، متل ها و متلک ها، ضرب المثل ها و تمثیل ها، لطیفه ها و هجویه ها، تکیه کلام ها، زبان های مخفی و اصطلاحات عوامانه ی هر دوره است.

اضافه می شود به این بخش:

انواع فحش ها و نفرین ها، دعاها و تعارف ها، سرودها و تصنیف ها، باورهای خرافی و نمایش های مردمی و آداب و رسوم سور و سوگ و مانند آن ها.

ضرب‌المثل‌ها، بهترین صورت زبانی مردم را آشکار می‌کنند. فردی در پی تبلور تجربه‌ای یا افزودن به حکمت عامیانه، حاصل تأمل خود و پیشینیان را در باب زیست ـ مرگ، در عبارتی و تعبیری، خلاصه می‌کند.

این تمثیلِ کوتاه اگر مقبول طبع مردم و جامعه قرار گیرد، طی سال‌ها، توسط افراد بی‌شماری تراش و صیقل می‌خورد تا به شکل نهایی‌اش درآید و به عنوان دستاورد تجربی و خرد جمعی، بر زبان همگان جاری شود و در محاورات هر روزی کاربرد داشته باشد.