کتاب بودنبروک ها (زوال یک خاندان)

کتاب بودنبروک ها (زوال یک خاندان)

پایان و نیستی؟ بیچاره آن کسی که این واژگان پوچ در نظرش ترسناک جلوه می کنند! مگر چه چیزی به پایان می رسد؟

چه چیزی نیست می شود؟ این جسم او، این شخصیت و فردیت کاهل، خرفت، ناقص و نفرت انگیزی که به او اجازه ی تحول نمی داد، نمی گذاشت به چیزی بهتر بدل شود!

مگر نه آن که هر انسانی زاییده ی خطا و لغزش است؟ مگر نه آنکه انسان از بدو تولد به محبسی پر از درد و رنج پا می گذارد.

زندان! زندان! همه جا قید و بند! انسان از میان میله های فردیت خود ناامیدانه به دایره ی تنگ امکانات بیرونی خیره می شود تا سرانجام مرگ از راه برسد و او را به سوی رهایی، به سوی خانه، رهنمون شود.

توماس مان در بیست و دو سالگی، با بهره گیری از سرگذشت خانواده و پدران خود، نگارش بودنبروک ها را آغاز کرد، او با قلمی حاکی از محبت به قهرمانان خود، زوال این خاندان را در طی چهار نسل شرح می دهد و قانونمندی این روند را آشکار می کند.

مان بر این عقیده است که این زوال از یک سو با زندگی و از سوی دیگر با تلطیف روح و اندیشه در ارتباط است. او خود این اثر را اثری ناتورالیستی و ژرف ترین محتوای آن را روانشناسی می داند.

توماس مان در سال 1929 به پاس نگارش این رمان جایزه ی ادبی نوبل را دریافت کرد.