کتاب بیابان تاتارها

کتاب بیابان تاتارها :

هیچکس نبود که هشدارش بدهد و بگوید: «مواظب باش، جووانی دروگو!» او در بند توهمی سمج بود. گل جوانی‌اش رو به پژمردگی می‌رفت، اما چشمه‌ی شباب را خشک ناشدنی می‌پنداشت. دریغا که از تیزپایی زمان هیچ نمی‌دانست. حتی اگر جوانی‌اش همچون خدایان صدها و صدها سال می‌پایید، سهمش از آن به همین ناچیزی می‌بود. اما او انسان بود و عمری کوتاه و معمولی داشت که هیچ نبود جز شهابی پرشتاب و بی‌دوام، نعمتی ناچیز که با تنگ چشمی به او داده شده بود و آدمی می‌توانست سال‌هایش را با انگشتان دست بشمرد و هنوز به دست نیامده از دست می‌رفت.
بیابان تاتارها داستان افسر جوانی است که برای خدمت به قلعه‌ای دورافتاده فرستاده می‌شود و روزمرگی گریبانش را می‌گیرد. دینو بوتزاتی با نثری باشکوه و شاعرانه عطش انسان را برای امیدوار بودن به تصویر می‌کشد، حتی امید به واهی‌ترین رویدادهای زندگی.