کتاب دیده بانی پیشرفت / کنراد و نیچه

درباره ی کتاب:

کشتی بخار را حین چرخش بر سر پیچ رودخانه تماشا کردند و بعد بازو در بازوی هم از شیب کناره بالا رفتند و به قرارگاه برگشتند. غافل از تأثیرات ظریف و نهان محیط اطرافشان احساس می کردند به غایت تنها مانده و بدون یاور به حال خود رها شده اند تا با آن جنگل بکر و انبوه مواجه شوند.طبیعت بکری که به واسطه ی بارقه های اسرارآمیز زندگی سرشاری که آبستنش بود، به مراتب غریب تر و درک ناشدنی تر می نمود.
نام نهادن بر چیزی که نام ندارد؛ نامیدنش برای آنکه دیده شود. شناسایی وحشت، نامیدن و داوری اش، حتی اگر کمتر از آنی باشد که به بیان در بیابد. کنراد روایت داستانهایش را بارها به شخصیت هایی سپرده که شغلشان مستلزم درجه ای از تأمل و فرهیختگی است. راویانی که نه فقط داستان را می گویند بلکه همزمان با شکل دادن به قصه لاجرم به مخاطب نیز شکل می دهند.