کتاب روانشناسی سیاسی احمدی نژاد

کتاب روانشناسی سیاسی احمدی نژاد

مونتی پالمر و همکارانش در کتاب نگرش جدید به علم سیاست چهار نکته را برای کاربرد روش علمی در مطالعه ی علم سیاست به کار برده اند که از جمله آن ها، تعریف دقیق مفاهیم و واژگان، پژوهش در قالب فرضیه های قابل راستی آزمایی تجربی، قابلیت تکرارپذیری پژوهش و اجتناب از ارزش های شخصی پژوهشگر است.

این چهار نکته به خوبی راه و روش یک یادداشت علمی را روشن می نماید. در این نوشتار با در نظر گرفتن این چهار نکته – با روش توصیفی – تحلیلی و مطالعه ی اسناد، به بررسی روانشناسی سیاسی احمدی نژاد می پردازیم.

رفتارگرایی، رفتار انسان را در فهم پدیده های انسانی محور قرار می دهد. این مکتب، به روش علمی – بدین معنا که مشاهده، فرضیه سازی، آزمایش و قانون سازی را محور قرار می دهد – متکی است.

روانشناسی رفتارگرایانه کوششی در راه تبیین تمامی حیات روانی، از طریق قوانین مرتبط با فعل و انفعال انسان با محیط خود برشمرده می شود.

براساس این مکتب روانشناسی تنها به مطالعه ی رفتار قابل مشاهده و نه شعور که امری کیفی است می پردازد.

روانشناسی سیاسی احمدی نژاد از چند منظر با اهمیت است:

1- محمود احمدی نژاد، از جمله ی روسای جمهوری است که رویکردی پوپولیستی به سیاست دارد و این رویکرد شامل هزینه هایی در مدیریت کشور – که ناشی از عدم تخصص گرایی می شود – شده است.

2- احمدی نژاد با جهت گیری به سوی موعودگرایی به شکلی مقابل برخی نهادهای جمهوری اسلامی ایران قرار گرفت که این روش، از او یک اپوزیسیون برای نظام شکل داد.

هویت سازی سلبی از وی و شکل اپوزیسیون گرفتن وی از نوع ایجابی، هر چند هزینه هایی را برای نظام اسلامی داشته، اما فوایدی هم به ارمغان آورده است. همانگونه که اشاره خواهد شد همواره امکان بازگشت گفتمان احمدی نژاد وجود دارد.

3- به دلیل اقبال گروهی از مردم به وی و طردشدگی او از سوی برخی هوادارانش اهمیت این مطالعه و بررسی و تطبیق آن با جامعه ی مردمی این دو گروه خالی از لطف نیست.

در آغاز پیشینه ی مطالعات انجام گرفته درباره ی احمدی نژاد بررسی می شود و پس از آن، ارکان نظری این کتاب ارائه می گردد.