کتاب سرودهای مخالف ارکسترهای بزرگ ندارند

کتاب سرودهای مخالف ارکسترهای بزرگ ندارند

“اطاقی بود روی قالیچه ی آسمانی قصه که از شب پایین نمی آمد. شبی که خیال صبح نداشت. فرنوش می دانست اگر فرهاد باشد، صدای فلوتش آسمانی تر می شود.

رفتن فرهاد از عشق نیست. از نفس است. چندین بار سپیده زد. چندین بار آبی تیره ی صبح کم رنگ شد. یک بار نگاه کردند و فرنوش خندید و آن برف باریده را روی شاخه ها نشان فرهاد داد.

گل هایی که از زیر همان برف ها رد می شدند و زرد شدند و ریختند، گرمشان شد. سرما به اطاق تابستانی ریختند. فرنوش تنبلی می کرد از تخت بیرون بیاید و بخاری را روشن کند. هوا داشت گرم می شد. پنجره ها را فرهاد باز می کرد…

“سرودهای مخالف ارکسترها ی بزرگ ندارند”دعوتی است به رازها و نواهای آن اطاق های جادویی گذشته که هزاران داستان دارند با پنجره هایی رو به حقیقت و صداهایی با رنگ یار…