کتاب سیاست عشق میان هنر و فلسفه

درباره ی کتاب:
اصطلاح «سیاست عشق» که نخستین بار در سوانح العشاق احمد غزالی پدیدار شده، در اینجا در زمینه ای معاصر و در موقعیتی نو برای به پرسش کشیدن معانی غالب سیاست و عشق به کار رفته است. سیاست عشق، عبارتی که آلن بدیو فیلسوف ساختارگرای فرانسوی آن را بی معنا می داند، در خوانشی برسازنده از هنر و فلسفه ی معاصر و به طور خاص در آنچه می توان «هنر و فلسفه» پس از دلوز و گتاری نامید، مواجهه ای را میان فیلسوفان و هنرمندان معاصر ایران و جهان تدارک می بیند. در این فضا می توان رویارویی سیاست و هنر را در پیوندی متفاوت ترسیم کرد که هنرمندانی مانند مارسل دوشان، فریدا کالو، کریستوف کیشلوفسکی، سهراب سپهری، فروغ فرخزاد و… را در مواجهه با فیلسوفانی مانند ژیل دلوز، فلیکس گتاری، اریک الی یز و پیتر آزبورن در «چرخش نظری هنر پسافلسفی و فلسفه ی پساهنری» قرار می دهد. این کتاب با قرار دادن دلوز – گتاری در زمینه ای ایرانی از تفکر، در پرتو خوانش الی یز از آن ها، آغاز و با شعر به منزله ی افق درون ماندگار «فلسفه پس از دلوز و گتاری» پایان می یابد.