کتاب شوپنهاور

درباره ی شوپنهاور:
شوپنهاور متفکری منزوی است. فلسفه ی او که نوعی فلسفه ی انزواست در واقع این نحوه ی نگرش و مواجهه را که جدا حاشیه گزینانه است اقتضا می کرد. فلسفه ی شوپنهاور حاصل تماسی شخصی و نزدیک با آثار گذشته است. او آثار فیلسوفان را به زبان خودشان بی واسطه ی مترجم، شارح و مفسر می خواند. شوپنهاور خود را در بند آنچه هر یک از آن ها می گوید، روایت می کند یا می اندیشد نگه نمی دارد. او که ادبیات را، فلسفه را کاملا می شناسد، می خواهد تفاسیر دانشگاهی را به کلی نادیده بگیرد. شوپنهاور، که شخصی به غایت بدگمان است، تنها نگاه خاص خود و داوری خویش را قبول دارد. مگر نه این است که تفسیر محمل شاخص تحریف است؟ از این جا سرچشمه می گیرد بی تفاوتی او نسبت به همداستانی های ممکنی که بین درک خاص او و درک زمانه اش وجود دارد. شوپنهاور اصالت و خلاقیت خود را نمی پرورد، به طریقی سهل تر و تا آن جا که میسر باشد خود را با آن همساز می کند. اگر او رمانتیک است، این حالت او از هرگونه ایده رمانتیسم به دور است. شوپنهاور به جای دلبستگی به غرایب، هیجانات، عرفان، انقلاب ها، توده گرایی و تاریخ نوعی رمانتیسم مبتنی بر ملال را می نشاند، بدبینی ای متافیزیکی که روحیه ی «بیزاری از زندگی» را از بیخ و بن دگرگون می کند…