کتاب غروب بتان

درباره ی کتاب:
غروب بتان، کتابی که نیچه آن را در میان هر کتابی که هست، یگانه، مستقل، پرمایه، بنیاد برافکن و درهم شکننده می داند اما چرا وی بر این کتاب «غروب بتان» نام گذارده است؟ در پاسخ باید گفت که در این اثر به ویژه در دو گستره ی اخلاق و فلسفه، هیچ جایی برای راستی و حقیقت نوشته بر الواح دیرین بر جای نگذارده مگر آنکه آنچه را که تاکنون حقیقتش می انگاشتند، به باد هوا داده و در نگاه و نظر خویش با چنان پتکی بر فرق حقایق پنداری کوفته که از غبارش آفتاب دیرین، با چهره ای آزرمگین آهنگ فرو رفت خویش کرده است. ارزیابی این ادعای نیچه نیز بسان تمامی دیگر پر غروریهای او که در هر اثرش نیک پیداست، جز در چارچوب کلی نقد فلسفه ی او ممکن نیست، اما در یک نگاه کلی نگرش او به بایدها و نبایدهای عرصه ی اخلاق و یا به خرد به عنوان بت فلسفه و فیلسوفان از حیث شناخت و به ویژه در مورد اخیر در باب شناخت هستی چنان رستاخیزی برپا کرد که بازیگران عرصه ی اندیشه حتی تا به امروز نیز نمی توانند از دایره ی شراری که او بر خرمن خرد زد خود را برکنار دارند، تا آنجایی که در این کتاب نیچه هیچ چیز را مطلق نمی انگارد و از این حیث بس دیرین بودن و یا ارزش ها و انگاره های پس از عصر نوزایی و روشنگری برای قهرمان عصر عقلمندی قرن نوزده هیچ تفاوتی ندارد.