کتاب مرغابی وحشی

درباره ی کتاب:
قرن نوزدهم، دوران « مخاطب متوسط، هنرمند متوسط، و زندگی متوسط » بود و ایبسن از نسل دوم کسانی بود که در این زمینه با دوری جستن از طبیعی نگاری محض، اما با بهره برداری از نگاه علمی « ناتورالیسم » به پدیده ها، سر آن داشت که این « مخاطب متوسط » و « زندگی متوسط » را چنان بپروراند که خیال انگیز و شاعرانه باشد، یعنی از طبیعی نگاری محض دوری کند تا بتواند شالوده ی تئاتر مبتنی بر رئالیسم تحلیلی را استوار کند. ایبسن برای گام نهادن در مرحله ی رئالیستی تصمیم دشوار و شجاعانه ای گرفت: تظاهر و تن دادن به « میان مایگی »، جامعه ی « میان مایه »، مردم « میان مایه » و هنر « میان مایه ». این سبک کار او به مذاق چخوف و استریندبرگ خوش نمی آمد. هر دو گور گذشتگان را شخم می زدند؛ ایبسن اما می خواست در جمع « میان مایگان » بماند و همچنان به نوشتن نمایشنامه های خوش ساخت ادامه دهد. همین است که جدال او با سنت ادبی و معیارهای زیباشناختی رایج در اندازه های یک اصلاح طلب یا یک بنیان گرای محافظه کار بود، و نه بیشتر. او از شاعرانگی برای فاصله گرفتن از ناتورالیسم استفاده می کرد؛ اما نمی خواست با واژگون کردن سنت درام پیشینیان، مخاطب « میان مایه » را تحقیر کند و یا با تقلید از پیشینیان به این میان مایگی دامن بزند. مرغابی وحشی الماسی است که همه ی این وجوه را دارد.