کتاب مرگ قسطی

کتاب مرگ قسطی

… از زمان جنگ تا حالا جنون همین‌طور در تعقیبم بوده، یک بند به مدت بیست و دو سال،معرکه‌ست. هزار جور سروصدا و قشقرق و هیاهو را روم امتحان کرده.

اما من از خودش هم سریع‌‌تر هذیان بافته‌ ام، رویش را کم کرده‌ ام. روی «خط پایان» هذیان و جنون همیشه ترتیبش را داده‌ام و برنده من بوده‌ ام. بله! مسخره‌بازی درمی‌آرم، خودم را به لودگی می‌زنم، مجبورش می‌کنم فراموشم کند… رقیب بزرگم موسیقی‌ست، ته گوشم گیر افتاده و رفته‌رفته خراب شده… مدام باهام درمی‌افتد…

شب و روز دست و پا می‌زند و به خودش می‌پیچد… برای خودم تنهایی یک دسته‌ی کامل سه‌ هزار و پانصد و بیست و هفت پرنده‌ی کوچک کوچک دارم که یک لحظه هم آرام نمی‌گیرند…

همه‌ی ارگ‌های دنیا منم. همه‌چیز از من است، گوشت و روح و نفس… فکرها توی کله‌‌ام سکندری می‌رود و کله‌پا می‌شود. باهاشان خوب تا نمی‌کنم. کارم ساختن اوپرای سیل و توفان است… بیست و دو سال است که هر شب می‌خواهد کلکم را بکند… درست سر ساعت دوازده… اما من هم می‌دانم چطور از خودم دفاع کنم… با دوازده سمفونی کامل طبل و سنج… دو سیلاب بلبل… برای یک آدم عزب بد سرگرمی‌ای نیست… انصافاً… زندگی دومم است… به کسی چه…

«مرگ قسطی» داستان فقر و فلاکتی است که سلین در بچگی‌اش با آن دست و پنجه نرم کرده بود. این رمان درون‌مایه تلخی دارد، این‌طور به نظر می‌رسد که در هر صفحه یک سلین عصبانی قصه آن روزهای تاریک را بازگو می‌کند.

سلین در این کتاب دربارهٔ کودکی خود نوشت و باز لحن عامیانه و متفاوت ادبیات فرانسه را دچار شوک کرد. سلین می‌گفت: «من همان‌طوری می‌نویسم که حس می‌کنم… از من خرده می‌گیرند که بددهنم و زبان بی‌ادبانه دارم… از بی‌رحمی و خشونت دائمی کتاب‌هایم انتقاد می‌کنند… چه کنم؟ این دنیا ذاتش را عوض کند من هم سبکم را عوض می‌کنم». او فقط دنیا را همان‌طوری نشان می‌داد که می‌دید.

“مرگ قسطی” دومین کتاب سلین با آن که امروزه از سوی اکثر مفسران بهترین اثر او تلقی می شود در زمان انتشار با استقبال سردی مواجه شد.

دلیل این سردی عمدتا همان عاملی بود که مرگ قسطی را زیربنای همه ی آثار بعدی سلین کرد و پایه گذار شهرت او به عنوان زنده کننده ی زبان فرانسه و یکی از تاثیرگذارترین نویسندگان قرن بیستم غرب کرد: نگرش خشن و بی مجامله به سرشت بشر، بدبینی به مناسبات بشری، بیان تند و صریح متکی بر کاربرد پیگیرانه ی عناصر زنده و خشن زبان عامیانه و آرگو.

این هنجار شکنی سلین در سال های جنگ جهانی دوم نمود تازه ای یافت که تا چند سالی پس از پایان جنگ با طرد و تبعید او همراه بود و تنها با فروکش کردن غلیان های عظیم ناشی از جنگ رفته رفته به حدی از آرامش و مدارا (اگر نه فراموشی) رسید تا دوباره او را به عنوان مهمترین نویسنده ی قرن بیستم فرانسه مطرح و ماندگار کرد.