کتاب ملودی های سرگردان

نوشته ی پشت جلد:
کیانوش وارد کتابخانه ی کوچکش شد به سوی کتاب «سفر اسرارآمیز» شتافت. کتاب را برداشت و در اتاق را بست و پنجره را باز کرد. ذوق کرد، خندید و خرناسه کشید. لامپ را روشن کرد. گوشه ی اتاق نشست و زانو را با کتاب بغل گرفت و کز کرد. به پرده زل زد که آبستن شده بود و از درد به خود می پیچید. چشم هایش سنگین شد. نگاهش را پایین انداخت و به کتاب نگاه کرد و گفت: «یه کاری بکن، من فقط تو رو دارم» ناگهان کتاب بال های سفیدش را پهن کرد و گفت: «بنشین پشتم» کیانوش به سوی کتاب خیز برداشت و نشست. کتاب بلند شد و از پنجره بیرون رفت. کیانوش احمد آقا را دید که نان سنگک به دست از ته کوچه می آمد…