کتاب موآ

درباره ی کتاب موآ:
هانوی، پایتخت ویتنام، 5500 کیلومتر از تهران فاصله دارد. جایی آن سوی جهان، دورتر از تایلند و به دوری چین. شاید فقط فیلیپین را بتوان شرقی تر از آن دانست. نام ویتنام برای نسل پیشین ما همراه جنگی است که از آن شنیده ایم اما کمتر می دانیم چه آغاز و انجامی داشته است.

برای نسل ما که خود در جنگ بزرگ شد، نام ویتنام یادآور برنج های کوپنی ای بود که در شیوه ی پخت ایرانی به بدترین شکل ممکن تبدیل می شد. شاید بچه های امروز اسم ویتنام را بیشتر روی مارک برندهای کفش و لباس دیده باشند… به همین دلیل بعید می دانم کسی از ما جلوه ای از هنر و فرهنگ ویتنام را به خاطر داشته باشد یا چیزی غیر از اینها بداند!

اینکه ویتنام را برای سفر انتخاب کردم شاید به خاطر همین رازآلودگی بود. چیزی درباره اش نمی دانستم و به نظرم سرزمین بکر و جذابی می آمد. پس یک روز نشستم پای اینترنت و شرایط گرفتن ویزا، کامنت های آدم هایی که به ویتنام رفته بودند، شرایط پروازها و غیره را بررسی کردم. مشتاق تر شدم. به نظرم باید ویتنام را می دیدم و خوانندگان کتاب هایم را با آنجا آشنا می کردم. پس رفتم…