کتاب نوشته هایی از سینما: ترجمه ی تنهایی

کتاب نوشته هایی از سینما: ترجمه ی تنهایی

فکر کنم بشود خیلی از متن هایی را که در این کتاب هست، نامه ای عاشقانه دانست. هر بار که درباره ی فیلمی نوشته ام، برایم مثل این بوده که با شعف پیش دوستی اعتراف می کنی که به کسی دل بسته ای.

متن های این کتاب هم گاهی مخاطبی از پیش معلوم داشته اند؛ یعنی اصلا نوشته شده اند تا کسی بخواند یا به این امید نوشته شده تا کسی خاص بخواندشان، از فرط شعف.

پس این نامه ها تکثیر شده اند تا شاید او در میان مخاطبان باشد. اویی که همیشه هم از پیش شناخته نیست، بعدها پیدایش می شود یا پیدایش می کنی، شاید برای همین در این سال ها وقتی کسی را دیده ام که از چیزی که نوشته ام حرف می زند، اول لحظه ای جا خورده ام که این متن خصوصی از کجا به دستش رسیده و بعد تازه به یاد تکثیر شدن نامه هایم افتاده ام.

من در برابر اثر هنری تنهام، اثر هنری تنهایی ام را ترجمه می کند، اثر هنری خودش تنهاست.

«صفی یزدانیان»

در این کتاب نوشته هایی درباره ی آندری تارکوفسکی، ویم وندرس، فرانسوآ تروفو، اریک رومر، کریستف کیشلوفسکی، اینگمار برگمان، مارتین اسکورسیزی، فرانسیس فورد کوپولا، وودی آلن، استنلی کوبریک، وونگ کاروای، برناردو برتولوچی و ریچارد لینگ لیتر می خوانید.