کتاب نویسندگان پیشرو ایران

درباره ی کتاب:
اين كتاب به بررسی سرگذشت نثر معاصر (كه آغاز آن را سال 1300 در نظر گرفته است)، دوره فترت از سال (1315-‌1300) كه شامل مشخصات كلی دوران، تحقيقات ادبی و تاريخی، داستان نويسی و قضاوت يكی از معاصران اين عصر يعنی «نيما يوشيج» پرداخته است و در پايان فصل نيز درباره مباحث ياد شده، نتيجه‌گيری خود را ارايه میدهد.
در فصل سوم اين كتاب به بررسی و نقش بازگشت محصلان ايرانی كه عازم خارج از كشور شده‌اند، پرداخته و معتقد است كه بازگشت اين گروه از محصلان به كشور موجب ايجاد موج جديدی در كشور به ويژه در زمینه ی فرهنگ آن شده است.
«سپانلو» در فصل چهارم كتاب به بررسی وضعيت موضوعات فرهنگ و شيوه نثری محققان از جمله «عبدالحسين زرين كوب»، «عيسی آرين‌پور»، «فريدون آدميت»، «علی شريعتی» و… در فاصله سال‌های 1350 -‌1340 می پردازد و در طول بررسی های خود، خصلت‌های اساسی اين دوره را معرفی می كند.
در فصل پنجم به بررسی چند نمونه ادبی از هدايت تا امروز، بررسی آثار «صادق هدايت»، «بزرگ علوی»، «صادق چوبك»، «جلال آل‌احمد»، «ابراهيم گلستان»، «بهرام صادقی»، «غلامحسين ساعدی»، «هوشنگ گلشيری»، «نادر ابراهيمی»، «جمال مير صادقی»، «محمود دولت‌آبادی» و… می پردازد.
در فصل ششم كتاب نيز به بررسی رمان نويسی می پردازد و در بخشی از اين فصل خلاصه‌ای از 19 رمان فارسی از جمله «تهران مخوف»، «جنايات بشر»، «تفريحات شب»، «همسايه‌ها»، «شوهر آهو خانم» و… را ارايه می دهد.
نويسنده در فصل هفتم كتاب نيز به بررسی نمايش نامه‌نويسی، سابقه و فراز و نشيب آن می پردازد و در ادامه ويژگی نمايشنامه‌های افرادی چون:«علی نصيريان»، «بهمن فرسی»، «غلامحسين ساعدی»، «بهرام بيضايی»، «اكبر رادی» و… را بررسی می کند و فصل هشتم كتاب «نويسندگان پيشرو ايران» نيز به نقد ادبی اختصاص داده شده است. «سپانلو» در پيشگفتار هم به بررسی نشر روزنامه‌ای، نثر فلسفی، نشر جامعه شناختی، نشر سياسی و تاريخی پرداخته است.