کتاب هفت ناخدا (هشت داستان)

گزیده ای از متن:
غروب روز دوم سرانجام موفق شدیم نهنگ به گل نشسته را از گویا خودکشی منصرف کنیم و همراه بچه اش برشان گردانیم دریا. دقیقه هایی بعد به نظرمان رسید که فواره ی نفسشان را دیدیم. شاید یک جور تشکر هم بود. همه مان خسته بودیم ولی حسی از افتخار و سودمندی این خستگی را شیرین می کرد. افراد گروه بخصوص از تلاش های بهت برانگیز او تشکر کردند: تمام شب قبل بیدار مانده بود تا پوست آن دو را خیس نگه دارد و یک لحظه هم نا امید نشده بود.
ساحل نشستیم تا غروب در دریا را برای ششصد و چندمین بار تماشا کنیم. تا به حال چنان شیفتگی و شوقی در چشمهایش ندیده بودم. پرسیدم: خوشحالی؟ همچنان خیره به افق اقیانوس آرام گفت: خیلی. ولی لامصب خیلی سنگین بودا. خیلی ام قشنگ بود. فرق داشت با هر چی که روی زمینه: نگاش، جنس پوسش، روحش… هوا تاریک شد. هر کدام به راه خانه هایمان رفتیم. فردا صبح پلیس از خواب بیدارم کرد. تنها آشنایش در این شهر من بودم. حتی لباس زیرش را کنار ساحل پیدا کرده بودند. با یک یادداشت توی یک بطری: «از زندگی روی خاک خسته شده ام. بیچاره اید.»