کتاب ویرانم کن (جلد 1.5)

کتاب ویرانم کن

چند نفر دارند داد می زنند و تعداد زیادی دارند لمسم می کنند، دلم می خواهد دست هایشان را قطع کنم.

مدام داد می زنند:«قربان!» انگار هنوز منتظرند از من دستور بگیرند، انگار تا فرمان من نباشد نمی دانند چکار کنند.  فکر خسته ام می کند.

دیگری فریاد می زند: «قربان، صدام رو می شنوید؟» اما این بار صدایی که از آن بیزار نیستم!

«قربان، لطفا، صدام رو…»

موفق می شوم بگویم:«تیر خوردم، دلالو.» چشم هایم را باز می کنم. توی چشم های خیسش نگاه می کنم. «کر که نیستم.»

یک دفعه سر و صدا قطع می شود. سربازها خفقان می گیرند. دلالو نگاهم می کند، نگران و دلواپس.

آهی می کشم.

به او می گویم: «من رو از اینجا ببر.»…

دلالو پای تختم ایستاده، است تخته شاسی در دست.

این دومین عیادت امروز صبح است اولی پزشک‌هایم بودند که تأیید کردند جراحی خوب پیش رفته.

گفتند به شرطی که این هفته را توی رختخواب بمانم داروهای جدیدی که به من داده‌اند باید روند بهبودم را تسریع کند.

گفتند خیلی زود سرحال می‌شوم تا فعالیت‌های روزانه را از سر بگیرم اما لازم است دست کم یک ماه دستم وبال گردنم باشد به آنها گفتم فرضیه‌ی جالبی است.