کتاب و کسی نمی داند در کدام زمین می میرد

کتاب و کسی نمی داند در کدام زمین می میرد

راوی کتاب “و کسی نمی داند در کدام زمین می میرد” در روایت‌های جستارگونه‌اش، سفر و کوله‌گردی در ایران و نپال و افغانستان و ترکیه و روسیه و فرانسه و ایتالیا را دست‌مایه‌ای قرار داده تا اوضاع و احوال جوامع انسانی را گزارش دهد و مهم‌تر از آن، در احوال خود تأمل کند؛ کاری که در نقد ادبی به خودمردم‌نگاری معروف است.

مهزاد الیاسی بختیاری بیش از سفرنگاری، «سفراندیشی» کرده و در جستارهایش بیرون و درون سفر را چنان با هم درآمیخته که تصویر و تفسیری نو شکل بگیرد. کتاب او تلاشی است برای فهم احوال و تفسیر رویدادهای پیرامون خود.

“و کسی نمی داند در کدام زمین می میرد” فراتر از یادداشت‌های سفرهای گوناگون یا سفرنامه‌هایی از یک مسافر معاصر، روایت سفر است؛ روایت سفر را چه حرکتی در فضای فیزیکی در نظر بگیریم و چه تقلایی در فضای ذهنی، همان‌قدر که از مختصات تاریخی و جغرافیایی تأثیر می‌پذیرد، بر اساس ویژگی‌های «من» نیز عمق و بسط می‌یابد.

ژرف‌اندیشی در مفهوم سفر، خصوصاً هنگام سفرهایی که در قاب توریسم و بازدید از ویترین کشورهای مختلف نمی‌گنجند، معمولاً با سیر و سفری درونی عجین می‌شود که اگر به یافتن گم‌شدۀ انسان ختم نشود، دست‌کم او را از اضطراب جا ماندن از قافله‌های تندپا و بلندگوبه‌دستِ گردشگران بی‌شمار اطرافش می‌رهاند.

مهزاد الیاسی بختیاری در کتاب “و کسی نمی داند در کدام زمین می میرد” گامی بلند در مسیر درنگِ مسافر برداشته و کوشیده خود را در میدان تعامل با مفهوم «سفر» قرار دهد.

او در تعریف و ساخت هویتش، هم خود را شجاعانه به دست ماجراهای سفر می‌سپارد تا به عمق استخوانش رسوخ کنند و هم، چه بسا مهم‌تر، فراتر از مسیر و مقصد سفرهایش، معنا و تعریف سفر را با آزمون و خطا در دستان خود شکل داده و خود را از موهبت تأنی، سکون و سکوت محروم نکرده است.