کتاب پدر وحشی

کتاب پدر وحشی

پدر وحشی چیزی است در میانه ی راه داستان و فیلم نامه. پازولینی آن را برای فیلمی نوشت که فرصت ساختن آن را نیافت.

این نوشته داستان آموزش زندگی است؛ یا به عبارت دیگر، داستان کشف خویشتن خویش است توسط پسری سیاه پوست، به نام داویدسون ئنجیبوئینی: نوجوانی بالغ، همچون خیلی های دیگر، که از قبیله های دور آمده اند، میان حیاط ها و زاغه ها، و خوابگاه مدرسه ی کادو، در آفریقا زندگی و تحصیل می کند.

قسمت اعظم داستان، تشریح نمونه وار روابطی است مشکل و عاطفی میان معلم سفید پوست و شاگردانش. در پس ماجرا، کشمکش پر تب و تابی میان اشباح استعمار نو، دار و دسته ی مزدور، اردوگاه های کار اجباری برای قبیله های سیاه پوست جریان دارد؛ و دهکده هایی بر لبه ی زوالی وحشتناک.

داویدسون و همسالان، با توشه ی حقیر آگاهی شان، درکی مبهم از موقعیتی این چنین دهشتناک از استثمار و مرگ دارند: هنوز نمی دانند که آیا باید خود را درگیر آن کنند یا همچون بیگانگان نظاره گر اغتشاش و خشونت باشند.

داویدسون پس از تعطیلات -وقفه ای که یکباره او را به گدازه ی تضادهای مردمش می کشاند – به مدرسه باز می گردد: اما دیگر مدرسه برای او مانند گذشته نیست.

زخمی در او سرباز کرده است: زخمی که محصول تضاد فاحش میان تاریخ و ما قبل تاریخ است، میان طبیعت و «تمدن»: با این زخم است که داویدسون «احساسی استوار از شوری عقلانی» کسب می کند: «لبخندی تیره و معصوم» بر چهره اش نقش می بندد…