کتاب پیوستگی و گسستگی فرهنگی در تاریخ تئاتر ایران (از پیشامشروطه تا 1332)

درباره ی کتاب:
تئاتر به معنای امروزی کلمه از طریق ترجمه ی بینافرهنگی و در جریان تعاملات معاصر بینافرهنگی و به واسطه ی فرایند جذب و طرد و خودی کردن به فرهنگ ها راه یافته است. مسئله ی این کتاب بررسی سیر تحولاتی است که تئاتر ایران از طریق ایجاد شبکه ای از پیوستگی فرهنگی و همزمان بر اساس گسست فرهنگی (دیالکتیک گسست و پیوستگی) تجربه کرده است. در این تعامل نفوذ قدرت گفتمانی هر دوره بر روی درام واجد اهمیت است. از این روی، گسست و پیوستگی در دوره هایی از تاریخ به پدیده هایی مثل چندگانگی فرهنگی منجر شده است. و بنابراین تقابل با فرهنگ غالب و یا جلوه های تبادلات بینافرهنگی را شاهد هستیم؛ به نحوی که برخی اوقات حتی درک این هنر توسط مخاطب تحت نفوذ قدرت مسلط، گاه قدرت دیگری، قرار گرفته است.
در ایران تعدادی از استادان و نظریه پردازان نظریه ی نشانه شناسی فرهنگی را بررسی کرده اند و تالیفات ارزشمندی در این زمینه به رشته ی تحریر در آورده اند. اما در زمینه ی تئاتر هیچ گونه اثر مرتبط با این رویکرد تاکنون وجود ندارد. متن حاضر در شمار نخستین گام ها در پژوهش در این زمینه است.