کتاب کیمیا

کتاب کیمیا

نویسنده درباره ی کتاب می گوید:« انگیزه ام برای نوشتن کیمیا صرفا خلق یک رمان پرفروش و جذاب نبوده است. عشق و نفرت، پاکی و پلیدی، قدرت دنیوی و توان روحی، ضعف، فریب، امید، حقیقت، حقیقتی که هرگز صفتی به نام “مطلق” نمی شناسد، این ها همه معیارهایی بودند که مرا به نوشتن این کتاب واداشتند.

با این حال آنچه بیش از هر چیز مدنظرم بوده فکری است که از دیرباز، از بدو پیدایش فلسفه، ذهن بشری را به خود مشغول داشته، “بیهودگی سوداهای دنیوی” یا همانگونه که رومن رولان در جان شیفته گفته «زندگی راستین، زندگی درونی است.»

البته آشکار است که این زندگی درونی از دیدگاه فلاسفه و پیشروان فکری جامعه به صور گوناگون تفسیر می شود. آدمی معمولا حقیقت را صرفا از چشم خود می بیند و برداشت می کند، ولی واقعیت عنصری به نام ” حقیقت محض” و تفسیر آن شاید امری ناممکن باشد…»

گزیده ای از رمان:

توهمات بیمارگونه هر شب به سراغش می آمد. توهماتی دوزخی و در عین حال آسمانی، توهماتی با ندایی شیطانی و در عین حال آمیخته به آوای فرشتگان.

نخستین بار بود که ابرهای روشن و تیره پیش چشمش نمودار گشت، توده سنگینی که تمامی فضای اتاق خوابش را، تمامی افکارش را، تمامی وجودش را در بر گرفته بود. فکر مبارزه با این توهمات لحظه ای او را آسوده نمی گذاشت. امانش بریده بود.

توانایی اش روز به روز کاهش می یافت. اصواتی گنگ و جملاتی نامتوازن و پرمعما شبانه روز در گوشش زنگ می زد. خود را در ویترینی شیشه ای محبوس می دید و در پس این ویترین شیشه ای، همگان – تمامی دنیا – با زبانی نا آشنا با او سخن می گفتند؛ سخنی کشدار، بی پایان و بی محتوا.

غباری مه آلود بین او و واقعیت سایه افکنده بود، غباری که یگانگی روح و شخصیتش را خدشه دار می کرد و او را به قهقرا می برد.

اما به ناگاه آن همه هیاهو به سکوت نشست، سکوتی مرگبار که به تنهایی او دامن می زد، سکوتی که رنگی از جنون داشت و بی رحمانه رودی از اشک بر چشمانش جاری می ساخت، سکوتی که به نحوی بیمارگون او را آزار می داد. همچون مجسمه ای سنگی توان نفس کشیدن را از دست داده بود، مرده ای بود که ناامیدانه آرزوی زیستن داشت.