کتاب گفت و گو در باغ

کتاب گفت و گو در باغ

کتاب گفت‌وگو در باغ تصویر سکوت در قاب کلمات است. دو ایرانی فرهیخته (شاهرخ) و هنرمند (فرهاد) رودرروی هم و در فضایی بی‌مرز، مفهوم «باغ» در فرهنگ ایرانی را دست‌مایۀ سیاحت ذهنی خود قرار می‌دهند و از قدیم به جدید، از کهنه به نو، و از آرمان به واقعیت گریز می‌زنند؛ و عاقبت سخن از این باغی که سیمرغ و زال در آن آشیانه دارند، این باغ نمادین، باغ خیال، باغ جان یا مأوای روح که صبح می‌توان آبِ روانش را دید و به وجد آمد، به حسرتی ختم می‌شود که در غفلت از واقعیتِ ملموس و عینی ریشه دارد: «آدم نهالی بیرون از فصل و بی‌هنگام است، در زمان خودش نیست، خزان است در میانۀ بهار یا برعکس.»

“گفت و گو در باغ” گفت و شنودی است میان نویسنده و دایی هنرمندش “فرهاد” که در بازدید از آثار هنری او رخ می دهد. تابلوهایی که در همه ی آنها اثری از باغ دیده می شود و به نظر می رسد در مجموع یک تصویر در همه تکرار شده اما در نهاد با یکدیگر متفاوتند، باغ هایی که همه از خیال نویسنده نشات گرفته اند و هیچ یک از روی یک طرح قبلی تصویر نشده اند…

گویا گفت و گو در باغ قصه ی نقاشی و خیال و هنر است اما همه اش این نیست در باطن روایتی است از دغدغه های نویسنده! دغدغه هایی از جنس وابستگی عاطفی و احساسی به جایی، حسرت گذشته ای که دیگر نیست و…