کتاب گل رز در سفر به ستاره ی شمالی

سید علی صالحی معتقد است که:
شعر زاده تعاملِ ظريفِ ميان درد و شادمانى است. نه خوش‌خوشانِ خالى‌زاد و نه غُصه‌زايىِ ذلت‌خواه، وقتى مى‌گويم درد، دردِ ديگرى داشتن است. اين اندوهِ عجيب، خود سرچشمه همه چرايى‌هاىِ انسانى است، كه براى رسيدن به پاسخِ روشن، تنها شفاىِ شادمانى را در مقام ميانجى بَرمى‌گزيند. شعر در كدام نقطه از اين مسير زاده مى‌شود؟ در لحظه تنفسِ ميانِ همين پرسش و پاسخ است كه كيمياىِ كلمات كشف مى‌شود، يعنى شعر، شعرِ مشهود، مى‌آيد تا بر همه هستى شهادت دهد، از جمله بر حضور خويش:
شما هم تماشا کنید
یک پاره ابر
آن بالا
دارد آن بالا برای خودش
خودش برای خودش… چیز
یعنی حقیقت این است
که در این روزگارِ… ت و خ و چند میم ملنگ
هیچ چیزی
پشت هیچ چیز دیگری پنهان نخواهد ماند.